English

Editorial 
The most important moments of our lives are defined by the intensity of the memory that they have left inside us. The most beautiful things are the ones that our senses refuse to forget. The nostalgia and the longing to return to all that has mesmerized us create the need to dream.
‘My Kerkyra’ is one such dream.

The village of my childhood shone with blue and golden light and its aroma of olive trees and the salty sea is my first, distant memory.
My father was a fisherman, who picked olives and sang so beautifully. His laugh was my first lesson in life. He taught me that when you are lucky enough to live in a paradise, your very existence is defined by this fact and you are always privileged.
My hard working father knew the colour of dreams and used to feel with all his senses the ‘joy of life’, never taking anything for granted.

Our life at the time was hard but it was blessed through the beauty of the place, which was given to us by God. A piece of bread and a few olives, the fresh water from the village spring, games next to the sea, our naked feet on the warm stones and outdoor songs accompanied by guitar made up our crystal clear childhood world.
Nobody in our village was informed about ecological preservation, but the hens and cattle were fed with love and care, the gardens worshipped, and the houses kept immaculate; all as a symbol of the love and respect we held for the land of our fathers.

With a lot of difficulty the women of the village would go to the spring to wash their clothes, and leave it spotless for whoever would follow them.
 ‘My Kerkyra’ was a place of beautiful aromas. Lilac, rose, lemon blossom and jasmine all filled the village gardens and the air around me. And then there were the tastes. Grapes, figs, lemons, oranges; all melt together to form a sweet memory.

In ‘My Kerkyra’ the customs were always connected with the most precious moments of life. Easter, Christmas and Saint Spiridion’s holy day were festivities of devoutness, respect and thanksgiving for the gift of life in a small paradise.

When I grew older, I realized that ‘My Kerkyra’ was a beloved destination for many others, who left with the hope of returning again to find it exactly as it had been. The same way our mothers left the spring for the next visitor. After all, you never spoil beauty. It is there to remind you how lucky you are to be surrounded by it.
They are many, those who have been bewitched by Corfu and who treasure their memories of this place. They have shared precious moments with us here and have become dear friends, whose return we always await.
‘My Kerykyra’ is all the greetings we would love to exchange, and the thoughts we can share. It is the photographs we would like to send and the tavernas where we lifted our glasses to happy toasts. It is the laughter under starry skies and the dancing on balmy summer nights. ‘My Kerkyra’ is the friendship between those of us who hold this place in our hearts and see it in our dreams. It is the way to preserve the unique beauty of the island.
 ‘Our Kerkyra’ is a journey into sapphire waters.
…And in dreamy journeys the pilgrims are never too many…

By Thomas Katsaros
 

 

Ελληνικά

..Τις σημαντικότερες στιγμές μας τις καθορίζει η ένταση της μνήμης που έχουν αφήσει μέσα μας . Τα ωραιότερα πράγματα είναι αυτά που οι αισθήσεις μας αρνούνται να λησμονήσουν. Η νοσταλγία και η λαχτάρα να ξαναζήσουμε όλα εκείνα που κάποτε μας μάγεψαν, μας κάνουν να ονειρευόμαστε.

«Η Κέρκυρά μου» είναι ένα τέτοιο όνειρο. Το χωριό μου ήταν ένας τόπος λουσμένος στο χρυσογάλαζο φως. Το άρωμα της αλμύρας και της ελιάς είναι η πρώτη και πιο μακρινή ανάμνηση που έχω.

Ο πατέρας μου ήταν ψαράς, μάζευε ελιές και τραγουδούσε όμορφα. Πολύ όμορφα. Το γέλιο του, καλή του ώρα εκεί που βρίσκεται, ήταν το πρώτο μάθημα ζωής που πήρα.

Εκείνος μου δίδαξε πως όταν έχεις την τύχη να γεννηθείς σε έναν Παράδεισο, η ύπαρξη σου καθορίζεται από αυτό το γεγονός και είσαι παντοτινά προνομιούχος. Ο δουλευτής πατέρας μου, γνώριζε το χρώμα των ονείρων και απολάμβανε «τη χαρά της ζωής» και ας μην του είχε ποτέ τίποτα χαριστεί.

Η ζωή που ζούσαμε τότε, ήταν ίσως σκληρή, μέσα στην καθημερινότητα της, αλλά την καθαγίαζε η ομορφιά του τόπου, που ήταν το δώρο του Θεού σε μας. Μια φέτα ζυμωτό ψωμί και λίγες ελιές, δροσερό νερό από τον «μπότη», ένα «μαστέλο» που έπεφτε ορμητικά μέσα στη στέρνα, γυμνά πόδια πάνω σε καυτές πέτρες, παιχνίδια με «κουτσούμπες» σε σμαραγδιά νερά, τραγούδια στον «μπόντζο» με τις κιθάρες συνέθεταν τον ξάστερο, παιδικό μας κόσμο.

Έναν κόσμο απτό, γνώριμο, συγκεκριμένο…

Στο χωριό δεν υπήρχαν οικολόγοι. Οι γυναίκες όμως, σαν τη μάνα μου, τάιζαν τις κότες τους και όλα τα ζωντανά τους με αγάπη. Φρόντιζαν τα λουλούδια μέσα στις πεντακάθαρες, μικρές αυλές τους και διατηρούσαν μοχθώντας σπίτια που φανέρωναν πόσο αγαπούσαν και σέβονταν τον τόπο που είχαν κληρονομήσει από τους παππούδες τους. Χωρίς ανέσεις και με κόπο, όταν έπλεναν τα ρούχα τους στη βρύση του χωριού, δεν ξέχναγαν ποτέ να αφήσουν τον χώρο ακριβώς όπως τον είχαν βρει. Να λάμπει από πάστρα…

«Η Κέρκυρά μου» ήταν ένας τόπος μοσχοβολιάς. Παντού αρώματα από πασχαλιές, λεμονανθούς, γιασεμιά και τριαντάφυλλα. Ένας τόπος γεμάτος από ονειρεμένες γεύσεις. Παντού σταφύλια, βερίκοκα, κίτρα και πορτοκάλια, τζίτζιφα και σύκα δροσερά.

«Στην Κέρκυρά μου» τα έθιμα λειτουργούσαν λυτρωτικά και τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και η γιορτή «Του Αγίου» έμοιαζαν σαν βγαλμένα μέσα από ευλαβικό διήγημα του Παπαδιαμάντη.

«Την Κέρκυρά μου», αυτόν τον λατρεμένο τόπο του ονείρου και της παντοτινής νοσταλγίας, κατάλαβα, μεγαλώνοντας, πως ήταν πολλοί εκείνοι που την είχαν κλεισμένη μέσα στην καρδιά τους και που έρχονταν κάθε χρόνο με την ίδια λαχτάρα να την ξαναδούν. Και να την ξαναβρούν έτσι ακριβώς, όπως την άφηναν, φεύγοντας. Όπως άφηναν οι μανάδες μας τη βρύση…

Γιατί την ομορφιά δεν την αγγίζεις.

Υπάρχει εκεί να σου θυμίζει πάντα ότι είσαι τυχερός…

Και είναι πολύ τυχεροί που ήρθαν, γνώρισαν και αγάπησαν την Κέρκυρα. Που κολύμπησαν στα νερά της, που τραγούδησαν μέσα στα καΐκια, που γλέντησαν και που ξαναγύρισαν με συγκίνηση και συνδέθηκαν με φιλίες μακροχρόνιες με εμάς που επίσης τους αγαπήσαμε.

Είναι πολλοί εκείνοι που φεύγουν σαν εραστές αγαπημένοι, με την ανάμνηση ενός παντοτινού έρωτα για την Κέρκυρα και που θα ήθελαν να τους θυμόμαστε και να τους περιμένουμε να ξανάρθουν.

«Η Κέρκυρά μου» είναι τα χαιρετίσματα που όλοι ονειρευτήκαμε να ανταλλάσουμε, ντόπιοι και επισκέπτες. Όλες οι σκέψεις που θα μπορούσαμε να μοιραστούμε. Όλοι οι διάλογοι με τους οποίους θα τιμούσαμε τους φίλους μας.

Είναι οι φωτογραφίες που θα θέλαμε να στέλνουμε ο ένας στον άλλον. Είναι οι ταβέρνες που έχουμε τσουγκρίσει τα ποτήρια μας. Είναι τα γέλια κάτω από τον έναστρο ουρανό. Είναι οι χοροί και τα πανηγύρια που αρέσουν σε όλους μας. Είναι οι ιδέες και οράματα που έχουμε σκεφτεί γι’αυτήν όλοι όσοι την αγαπάμε και που μπορούν, αν όλοι το πιστέψουμε, να γίνουν πραγματικότητα.

«Η Κέρκυρά μας» είναι ένα ταξίδι ονείρου, σε καταγάλανα νερά.
Και στα ταξίδια του ονείρου, πάντα, οι ταξιδευτές είναι πολλοί…